Gedichten Rick

Hieronder zijn de verschillende gedichten te vinden die ik heb behandeld, met daarbij een bespreking. Aan het einde van elk bericht zijn de auteur en de bron van het gedicht te vinden. Vaak is het bij beide mogelijk om door er op te klikken de informatie over de schrijven en of het gedicht te vinden. Na de bespreking van ieder gedicht heb ik mijn eigen oordeel over het gedicht gegeven, voor zover deze nog niet in de bespreking stond.

Gedicht 6 'Windows'

I Open My Windows and What do I See?
More Windows Waiting for Me.
I Open and Close
With the Click of My Mouse
And Watch the Whole World
From Inside My House
Explore Windows and ME

Bespreking: In dit gedicht spreekt de auteur zijn verwondering uit over de computer en de mogelijkheden die deze bied. Bij het lezen van de titel en de eerste drie regels, is het niet helemaal duidelijk waar het gedicht nou precies over gaat. Na de derde regel heeft het gedicht echter een verassende wending; opeens wordt duidelijk waar het gedicht over gaat. Het is een gedicht uit de Modern Age, te zien aan alleen al het onderwerp; de verwondering over de technische ontwikkelingen. Ook heeft de auteur gebruik gemaakt van een aantal leuke toevoegingen zoals; Watch Whole World wat verwijst naar www, de afkorting van world wide web. De schrijver, wat minder ervaren met de computer, geeft zijn eigen betekenis hieraan. Explore is behalve ontdekken, ook de naam van een browser waarmee je over het Internet surft. Als laatste valt ook de manier waarop me is geschreven op. ME is een bepaalde versie van Windows en dan nu ook de verwijzing naar de ik persoon zelf.

Beoordeling: Een kort, maar zeker een goed gedicht. Het gebruik van het verrassingseffect en de verschillende letterspelingen maken het tot een redelijk makkelijk te begrijpen, en ook leuk gedicht. Het gedicht gaat dus niet over het kijken uit een raam, maar de titel Windows verwijst naar het meestgebruikte bestuurprogramma van de computer. Wat misschien wel weer te vergelijk is met iets open waarachter iets groots ligt. Het gedicht laat je alleen over vrij weinig nadenken, een echt diepere betekenis heeft het niet.

Door: Diana J. Bishop
Bron: http://www.poetryamerica.com/read_poems.asp?id=439428

Gedicht 5 'Love's Philosophy'

The fountains mingle with the river,
And the rivers with the ocean;
The winds of heaven mix forever
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single;
All things by a law divine
In another's being mingle--
Why not I with thine?

See, the mountains kiss high heaven,
And the waves clasp one another;
No sister flower could be forgiven
If it disdained its brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea;--
What are all these kissings worth,
If thou kiss not me?

Bespreking: In het gedicht komt de auteur tot de conclusie dat niets alleen hoort te zijn, kijk maar na de natuur. De filosofie,(de wetenschap die zich erop toelegt het wezen van alle dingen en de beginselen die aan het gehele zijn ten grondslag liggen) van de auteur is dat hij en de persoon aan wie hij of zei dit gedicht opdraagt elkaars geliefden horen te zijn. Het zou fout, zelfs tegennatuurlijk zijn wanneer dit niet is, of dit nooit zo zou zijn. Het is duidelijk aan het gedicht te zien dat het uit de Romantic Age komt. Het heeft als thema wanhopige liefde waarbij er een vergelijking wordt gemaakt met de natuur. Behalve deze kenmerken is ook het verlangen een belangrijk onderwerp uit gedichten tijdens de Romantic Age. Het verlangen en fantaseren zijn ook een belangrijke elementen in dit gedicht. In de twee strofen worden het bij elkaar zijn en het kussen apart besproken. De tweede strofe versterkt waarschijnlijk de gedachte die in de eerste strofe naar voren is gebracht.

Beoordeling: Ondanks het gedicht qua klanken, inhoud en indeling redelijk, maar ook niet spectaculair, in elkaar zit vind ik de vergelijking die in het gedicht wordt gemaakt niet echt mooi. Het verlangen komt niet mooi over maar te wanhopig. Deze wanhoop is al al na de eerste paar regels voelbaar, en aangezien het me niet ligt, las ik toch met een beetje tegenzin het gedicht uit.

Door: P.B. Shelley
Bron: http://www.bartleby.com/106/184.html

Gedicht 4 'By the sea'

It is a beauteous evening, calm and free;
The holy time is quiet as a nun
Breathless with adoration; the broad sun
Is sinking down in its tranquillity;

The gentleness of heaven is on the sea:
Listen! the mighty Being is awake,
And doth with his eternal motion make
A sound like thunder -everlastingly.

Dear child! dear girl! that walkest with me here,
If thou appear untouched by solemn thought
Thy nature is not therefore less divine:

Thou liest in Abraham's bosom all the year,
And worshipp'st at the Temple's inner shrine,
God being with thee when we know it not.

Bespreking: In het gedicht worden de zee, zijn bewegingen en geluiden, aangeduid als iets bovennatuurlijks uit de natuur. Na de chute begint William echter over een meisje, die ondanks zijn bewondering voor de zee, waaraan ze waarschijnlijk lopen, haar niet minder mooi of goddelijk vindt. Ook in dit gedicht is weer terug te vinden dat Wordsworth een schrijver is uit de Romantic Age. In dit Italiaans Sonnet schrijft hij over zijn liefde voor de natuur en tegelijkertijd over die voor het meisje, waarmee hij in die natuur is. Beide voorgesteld als wonderbaarlijk.

Beoordeling: William weet de auteur veel verschillende onderwerpen te combineren; liefde, natuur, God. Wordsworth weet de verschillende onderwerpen in het beperkte aantal regels goed naar voren te brengen, zodat ook zijn boodschap duidelijk blijft. Hij weet zijn verwondering over deze zaken goed te verwoorden. Als je het gedicht scandeert zie je ook hoe doordacht met metrum van het gedicht is uitgewerkt. Dit alles creatief en mooi uitgewerkt maakt het tot een goed gedicht.

Door: William Wordsworth
Bron: http://www.online-literature.com/wordsworth/510/

Gedicht 3 'A poison tree'

I was angry with my friend:
I told my wrath, my wrath did end.
I was angry with my foe:
I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears
Night and morning with my tears,
And I sunned it with smiles
And with soft deceitful wiles.

And it grew both day and night,
Till it bore an apple bright,
And my foe beheld it shine,
And he knew that it was mine -

And into my garden stole
When the night had veiled the pole;
In the morning, glad, I see
My foe outstretched beneath the tree

Bespreking: In dit gedicht wordt er verteld over dat je twee dingen kunt doen met je woede. Je kunt volgens de dichter erover praten, of je houdt het voor je. Wanneer je er over praat zul je merken dat de woede snel weg trekt. Wanneer je er echter niet over praat maar alles voor je houdt, zal de woede alleen maar toenemen en zou dit misschien ernstige gevolgen kunnen hebben. De opeenkropping van woede wordt in het gedicht vergeleken met een groeiende boom. Wanneer de gehate persoon vervolgens een giftige appel van de boom eet, sterft hij. Dit is dan misschien weer te vergelijken met een vijand die de voor de druppel zorgt die de emmer doet laten overlopen, en hier de gevolgen van zal ondervinden. De giftige boom, zoals het gedicht getiteld is, verwijst naar de vergelijking die wordt gemaakt tussen de opeenhoping van haat en de gevolgen daarvan anderzijds, en de groei van de boom en het eten hiervan anderzijds. Het gedicht kom waarschijnlijk uit de Romantic Age aangezien er een bepaald onderwerp, gevoelens, met de natuur wordt vergeleken.

Beoordeling: Weer een vergelijking die eigenlijk voor iedereen geld. Ik denk dat de meeste mensen zich wel kunnen vinden in de wijze gedachte dat je over je problemen moet praten, die aan de hand van dit gedicht duidelijk wordt uitgelegd. Je moet je gevoelens uiten, iets wat dus ook dichters veel doen. Een duidelijk gedicht met een goede les.

Door: William Blake
Bron: http://quotations.about.com/

Gedicht 2 'The human seasons'

FOUR Seasons fill the measure of the year;
There are four seasons in the mind of man:
He has his lusty Spring, when fancy clear
Takes in all beauty with an easy span:
He has his Summer, when luxuriously
Spring’s honey’d cud of youthful thought he loves
To ruminate, and by such dreaming high
Is nearest unto heaven: quiet coves
His soul has in its Autumn, when his wings
He furleth close; contented so to look
On mists in idleness—to let fair things
Pass by unheeded as a threshold brook.
He has his Winter too of pale misfeature,
Or else he would forego his mortal nature.

Bespreking: In dit gedicht spreekt de auteur zijn verwondering uit over de seizoenen en vergelijkt deze met iets anders, namelijk de levensfasen van de mens (de vergelijking kan ook in de tegengestelde richting worden gezien). Die vier seizoenen tonen grote overeenkomsten met de levensfasen van de mens; lente - de jeugd, zomer - volwassen enzovoorts. Het is zeer waarschijnlijk een gedicht uit de Romantic Age aangezien de auteur zijn verbeelding laat spreken bij de vergelijking tussen iets van de natuur dat hij bewondert: de seizoenen en de mens. Deze vergelijking is ook weer verwoord terug te vinden in de titel van het gedicht.

Beoordeling: Het meest indrukwekkende van dit gedicht is eigenlijk wel de opvallende gelijkheid tussen de seizoenen en de levensfasen van de mens. Er is wel een verschil volgens het gedicht, namelijk dat de mens sterfelijk is. Het laat je denken over de de schoonheid en het indrukwekkende van de natuur enerzijds en het onzekere van de dood anderzijds, terwijl de natuur gewoon weer van voorafaan begint, misschien zijn wij wel onderdeel daarvan. De vergelijking is makkelijk te maken maar wat je ermee doet is een heel ander verhaal, wat de dichter waarschijnlijk ook wil meegeven. Ik denk dat de mens als onderdeel van de natuur zijn steentje bijdraagt aan het overleven hiervan. Het gedicht heeft behalve een goed onderwerp ook mooie klankwisselingen en rijmwoorden.

Door: John Keats
Bron: http://www.john-keats.com/

Gedicht 1 'Red, Red Rose'

O my luve's like a red, red rose.
That's newly sprung in June;
O my luve's like a melodie
That's sweetly play'd in tune.
As fair art thou, my bonnie lass,
So deep in luve am I;
And I will love thee still, my Dear,
Till a'the seas gang dry.
Till a' the seas gang dry, my Dear,
And the rocks melt wi' the sun:
I will luve thee still, my Dear,
While the sands o'life shall run.
And fare thee weel my only Luve!
And fare thee weel a while!
And I will come again, my Luve,
Tho' it were ten thousand mile!

Bespreking: In dit gedicht schrijft de auteur over liefde in vergelijking met de vergankelijkheid van tijd. De dichter houdt zoveel van de persoon aan wie hij dit gedicht opdraagt, dat hij alles voor haar zou doen, maar wel zolang de tijd hem toestaat. Zoals een roos verwelkt kan de liefde van de auteur voor de ander afnemen; zijn liefde is als een roos, waar de titel van het gedicht ook naar verwijst. Daarna geeft Burns wel weer aan dat zijn liefde, de roos, ook weer zal opbloeien. Omdat het hier gaat om een nogal persoonlijke uiting over de liefde is het gedicht zeer waarschijnlijk afkomstig uit de Romantic Age.

Beoordeling: Ik vind het een gedurft gedicht van Burns. Veel schrijvers zeggen altijd dat hun liefde oneindig is maar Burns durft hier tegen in te gaan door te zeggen dat liefde niet altijd iets blijvends hoeft te zijn, en beschrijft het wel op ongeveer een gelijke manier. Het gedicht heeft twee opvallende wendingen. Eerst geeft de schrijver aan hoe groot zijn liefde wel niet is, vervolgens geeft hij in de eerste wending aan dat deze echter minder wordt, waarmee hij lijkt aan te zeggen dat het over is, maar voordat je dit volledig kunt bedenken geeft Burns aan dat zijn gevoelens voor zijn geliefde weer zullen toenemen. Mooie vergelijkingen met elementen uit de natuur en daarbij de nadruk op het juist niet oneindige gedeelte, namelijk de roos. Het gedicht onderscheidt zich met de wendingen sterk van andere gedichten en is daarom origineel.

Door: Robert Burns
Bron: http://ezinearticles.com/